طبق گزارش وبلاگ سراوان آنلاین: جامعه ریاضیدانان ایرانی در آمریکا ژانویه 2009 در سمینار سالانه خود که در شهر San Antinio در تگزاس برگزار شد به سوگ بزرگواری نشست که گر چه بسیاری از ابعاد شخصیت والایش در زمان حیاتش آشکار شده بودند، بسیاری دیگر پس از آنکه وی چهره بر نقاب خاک نهاد از پس نقاب سینه های دوستان و همکارانش آشکار گردید. او دکتر پیر محمد ملکی ، زاده بلوچستان، خطه محروم کشور عزیزمان ایران بود که پس از پنجاه و هفت سال زندگی افتخار آمیز ناگهان سروش عالم غیبش ندا سر داد که:

    ای بلند نظر شاهباز سدره نشین             نشیمن تو نه کنج این محنت آباد است

       ترا زکنگره عرش میزنند صفیر                   ندانمت که در این دامگه چه افتاده است

پیر محمد ملکی لیسانس ریاضی خویش را از دانشگاه تهران در سال 1956 و فوق لیسانس خود را در مدیریت اداری و بازرگانی در سال 1970 دریافت نمود. وی در سال 1976 موفق به اخذ درجه فوق لیسانس ریاضی و در سال 1983دکترای ریاضی از دانشگاه تگزاس گردید.

مرحوم دکتر ملکی از سال 1983 تا هنگام وداع در دانشگاه American West به تدریس اشتغال داشت. روانشاد ملکی در ایران در مشاغل دبیری، برنامه نویسی کامپیوتری بانک های ایران، استاد دانشگاه جندی شاپور،رئیس بخش اداری و سپس معاونت امور دانشجویی دانشگاه جندی شاپورخدمات ارزنده ای ارائه داد و موفق به کسب چندین جایزه مهم گردیده بود.

جراید آمریکا از وی به عنوان یک جهانگرد جهاندیده،استاد محاسبات حل نشدنی و یک استاد زبردست ریاضی یاد کردند. اما این خصوصیات بسیار ارزنده، در مقابل صفات انسان دوستی دکتر ملکی تحت الشعاع قرار می گیرند. جریان هفت هزار سال فرهنگی سترگ در رگ و ریشه دکتر ملکی از وی انسان والائی ساخته بود. چنان انسانی که برای همگان نمونه ای کامل از عضو پیکر بنی آدم که از درد هر عضو دیگری قرار و آرام را از دست می دهد. دکتر ملکی مردی بود که گشاده دستیهای بی ریا او به مرزها و ملیت ها محدود نمی شد.

لازم به ذکر است که شادروان ملکی در زمان خود که تعداد تحصیل کردگان بلوچ در دوره های دکتری انگشت شمار بوده اند جزء اولین تحصیل کردگان بلوچ ایرانی بشمار میروند که تا درجه دکتری تخصصی تحصیل نموده و به تدریس پرداخته اند.